Garbowanie
Garbowanie jest to proces chemiczny modyfikacji kolagenu skóry i ma na celu uodpornienie jej na reakcje rozkładu hydrolitycznego. Skóra wygarbowana nie wykazuje ujemnych cech l charakterystycznych dla skóry surowej, nie ulega więc gniciu, nie staje się rogowata przy wyschnięciu, nie pęcznieje w roztworach kwasów i zasad i nie przechodzi we wrzącej wodzie w klej skórny. jasności skóry wygarbowanej są w znacznym stopniu zależne od środków użytych do garbowania. Niektóre rodzaje skór wyprawionych nie są w ogóle poddawane garbowaniu, jak np. pergaminy używane na troki do zszywania pasów pędnych, lub na wyroby introligatorskie. pośród środków garbujących największe znaczenie przemysłowe maja garbniki roślinne i zasadowe sole chromu trójwartościowego. Garbniki roślinne uzyskuje się z kory, drewna, liści, owoców, nerośli patologicznych i korzeni roślin bogatych w garbnik, rosnących przeważnie w krajach tropikalnych. Około 38% światowej produkcji garbników roślinnych pokrywana jest z drewna quebracho, 16% z kory mimozy i 10% z drewna kasztana. Najważniejszymi surowcami polskimi są kora świerkowa oraz kora i drewno dębowe. Z surowców roślinnych ługuje się garbnik za pomocą wody gorącej i otrzymane wyciągi zagęszcza się otrzymując ekstrakty w postaci gęstej cieczy, w postaci stałej lub ciastowatej. Wraz z garbnikiem przechodzą do roztworu przy ługowaniu surowców inne substancje rozpuszczalne w wodzie, nie będące garbnikami.