Swiatlodruk
Proces technologiczny w światłodruku rozpoczyna się od położenia równej, podgrzanej warstwy żelatyny na taflę szklaną. Po wysuszeniu tego podłoża kopiuje się na nie negatywy tekstów i ilustracji powodując różne stopnie zahartowania chromożelatyny. Pod wpływem światła żelatyna twardnieje i traci zdolność rozpuszczania się w wodzie. Skopiowaną formę zwilża się wodą, a następnie nadaje farbę. Zgarbowana żelatyna przyjmuje tłustą farbę i w czasie druku oddaje ją na papier; żelatyna zaś mniej naświetlona i przez nawilżenie bardziej napęczniała odpycha farbę. W ten sposób na odbitce powstają półtony, jasne partie rysunku oraz światła. Elementem drukującym przy tej technice jest delikatny, pomarszczony gren warstwy żelatynowej. Forma ta jest jednak bardzo nietrwała; wysuszona żelatyna pęka i kruszy się. Sam druk przebiega powoli, przy czym z jednej formy nie można uzyskać więcej niż - 1500 odbitek. Metodą światłodruku otrzymuje się stosunkowo najwierniejsze reprodukcje malarstwa ściennego drukowane w dużych formatach. Znacznie słabiej reprodukuje się teksty. Technika światłodruku jest bardzo kapryśna z uwagi na właściwości żelatyny, która wymaga idealnie stałych warunków wilgotności i temperatury. Z tych też względów światło-druk nie udaje się w krajach o dużej wilgotności ani w krajach tropikalnych. W Polsce na skalę przemysłową stosują światłodruk tylko dwa zakłady poligraficzne.