Przemysl tartaczny
Tarcicę obrzynaną, stosowaną głównie w budownictwie, pozyskuje się przez przetarcie dwukrotne. Pierwsza operacja obejmuje pozyskanie tzw. pryzmy ze środkowej części oraz kilku nieobrzynanych desek z bocznych części kłody. Druga operacja obejmuje przetarcie pryzmy obróconej o 90 na tarcicę o jednakowej długości i szerokości; szerokość desek jest określona grubością pryzmy. Materiał boczny obrzyna się na obrzynarkach wzdłużnych, otrzymując deski o niejednakowej szerokości. Drewno liściaste przeciera się zasadniczo na taśmówkach, które pracują jedną piłą w postaci taśmy bez końca. Za każdym przesunięciem kłody pilą oddziela jedną sztukę tarcicy. Odkryta powierzchnia przetarcia pozwala na dostosowanie grubości następnej deski do jakości drewna. Wydajność tarcicy odniesiona do objętości przecieranych kłód wynosi u nas 71%. Wprowadzane w życie nowe technologie przewidują obniżenie wydajności tarcicy do poziomu 60-65% i przeznaczenie grubych opołów do bardziej opłacalnego przerobu na celulozę i tworzywa drzewne. Tarcicę otrzymuje się z grubych kłód tartacznych pozyskiwanych z drzew o średnim wieku 100 lat. Głównym konkurentem tarcicy są tworzywa płytowe, produkowane z odpadów przemysłu drzewnego i z drewna cienkiego. Jedna tona płyt pilśniowych zastępuje 3,75 m3 tarcicy.