Radioastronomia
Astronomia radiowa i optyczna posiadają odmienne możliwości obserwacyjne z uwagi im różny charakter rozchodzenia się fal radiowych i świetlnych. Fale radiowe przenikają nieprzezroczyste atmosfery planet i chmury pyłu międzygwiezdnego, można więc dokonywać obserwacji obiektów położonych poza tymi zasłonami. Z drugiej strony fale radiowe nie przenikają warstw zjonizowanych gazów, które otaczają Słońce i inne gwiazdy, a które są przezroczyste dla fal optycznych. Radioastronomia operuje na falach krótszych niż 10 km, ponieważ fale dłuższe nie docierają do nas, ulegając rozproszeniu. Obserwacje na falach ultrakrótkich utrudnia z kolei tłumiące działanie atmosfery ziemskiej. Wadą radioastronomii jest trudność ogniskowania odbieranych fal. W celu umożliwienia ostrego obserwowania kształtu przedmiotów oraz dokładnego ustalenia ich położenia konieczne jest dokładne ogniskowanie. W zakresie fal widzialnych nie jest to trudne, ponieważ średnica nawet małego teleskopu jest 10 razy większa od długości fal światła. Mimo że radioteleskopy, kierunkowe anteny odbiorcze, buduje się o wymiarach bardzo dużych, dochodzących i przekraczających 100 m, nie uzyskuje się stosunku lepszego niż 10. Sygnały są rejestrowane na taśmach papierowych, światłoczułych lub magnetycznych, na podobnej zasadzie jak w obserwacjach astronomii optycznej rejestrowane są sygnały z fotokomórek.