Ustawa o zegarach
Zgodnie z międzynarodową uchwałą z r. 1952, każdy zegar przenośny, a więc także kieszonkowy i naręczny, który otrzyma przez uprawnioną instytucję świadectwo stwierdzające, że odpowiada przepisanym warunkom, otrzymuje nazwę chronometru. Rozróżnia się kilka klas dokładności zegarów: dokładność popularnych zegarków noszonych oraz budzików wynosi i — 3 minut na dobę, precyzyjnych zegarków noszonych — l sek/d, chronometrów morskich— 0,1 sek/d, astronomicznych wahadłowych — 0,01 sek/d, kwarcowych — 0,0001 sek/d, a atomowych nawet 0,0000000000001 sek/d. Najdawniejsze wiadomości o mierzeniu czasu pochodzą z trzeciego tysiąclecia p.n.e.. W tym samym mniej więcej czasie, za panowania cesarza Iluang-Ti, miał również powstać pierwszy zegar wodny. Egipcjanie przypisywali wynalazek zegara wodnego bogowi Totowi. Najstarszy z odnalezionych egipskich zegarów wodnych pochodzi z czasów Amenhotepa III. Ok. r. 380 grecki filozof Platon zbudował budzik wodny. Za najwspanialszy z zegarów starożytnych uważa się zbudowany przez Greka z Aleksandrii Ktesibiosa z automatyczną regulacją dopływu wody.