Urządzenia dźwigowe
Do najprostszych urządzeń dźwigowych używanych od najdawniejszych czasów należały dźwignie, kliny, wałki i równie pochyłe. W miarę rozwoju techniki zaczęto używać, przede wszystkim do czerpania wody, wznoszenia budowli oraz prac ziemnych i górniczych, urządzeń bardziej złożonych, jak proste żurawie i kołowroty. W Chinach posługiwano się żurawiem studziennym już w r. 4000 p.n.e. W Metopotamii wprowadzono koła jezdne i krążki linowe. Koła wodne, które wymienia już kodeks Hammurabiego, były prototypem przenośników. Stosowano również czerpaki gliniane przytwierdzone do liny. Egipcjanie starożytni transportowali na duże odległości ciężkie kolumny i wielusettonowe bloki kamienne na saniach kołyskowych lub wałkach tocznych i stawiali je na równie pochyłe. W większym stopniu do rozwoju dźwignic przyczynili się Grecy. Archimedes skonstruował wielokrążek, jemu też przypisuje się wynalezienie przenośnika ślimakowego, Heron z Aleksandrii zaś opisał wciągarkę z przekładnią zębatą i żurawie z wychylnym wysięgnikiem. Rzymianie stosowali szeroko żurawie masztowe z wielokrążkiem i wciągarką. Na ślad pierwszej liny drucianej natrafiono w wykopaliskach Pompei. W starożytnym Egipcie świeżo uformowane cegły przenoszono do miejsca suszenia na tkanej taśmie przesuwanej po stole; był to pierwszy przenośnik taśmowy.